Het persoonlijke verhaal achter Trauma en groei gaan hand in hand.

Er is iets mis met de wereld waarin we leven.
Er is iets mis met hoe soms met trauma’s wordt om gegaan.
Er is iets mis met hoe mensen met trauma’s behandeld worden.

Mensen met zware trauma’s hebben amper een kans. Ze rennen van hulpverlener naar hulpverlener en voelen zich nog volledig machteloos en hulpeloos.

Trauma en groei gaan hand in hand werd geboren in de meest zware periode van mijn leven.

Ik was compleet in shock toen ik ontdekte dat ik sexueel misbruikt was en dat ik weer een groot en zwaar trauma moest verwerken. Hoe je het ook wendt of keert, zo’n trauma verwerken is zwaar en intens. Niks ter wereld kon voor mij goedmaken wat er met mij gebeurd was.

Ik wist ook dat als ik dit niet aanging, ik geen toekomst had, iig niet de toekomst of het leven wat ik wilde. Ik zou het werk niet kunnen doen wat ik echt wilde, ik zou de verbindingen waar ik echt gelukkig van werd niet kunnen aangaan en ik zou het leven niet kunnen leven zoals het goed en kloppend was voor mij. Terwijl dit juist was wat ik diep van binnen wilde en ook voelde dat dit allemaal mogelijk was.

Dankzij mijn opleiding, trainingen en therapie die ik in het verleden gevolgd had, had ik vaardigheden om dit zelf te verwerken. Ik wist wat me te doen stond, ook dit zou ik onder ogen moeten komen.

Ik voelde dat ik alleen moest zijn en me moest richten op de verwerking en dat ik het ook alleen kon. Ik had dit nodig om uit de vele shocks te komen. Toen naar boven kwam dat ik sexueel misbruikt was heb ik me ziek gemeld. Twee weken na deze ziekmelding werd ik gebeld door de verpleegkundige van het UWV, ik benoemde haar de situatie en ze zei vervolgens tegen mij, EMDR werkt snel en goed. Ik zei tegen haar, EMDR doen ze niet bij iedereen en zo ook niet bij mij. Het voelde voor mij of ik ergens z.s.m. vanaf moest komen i.p.v. dat ik de ruimte kreeg om dit te verwerken en te helen op een manier die goed was voor mij. Het ging mij ook niet om snel, ik wilde het verwerken op het level waarvan ik denk dat het de juiste manier is om het te verwerken. Waardoor het lichaam het trauma ook fysiek loslaat en er ruimte ontstaat voor wat er mag ontstaan uit het trauma. Hoe triest ook, ik wist heel goed hoe ik een trauma moest verwerken en wat daar écht voor nodig is.

4 maanden nadat mijn sexueel misbruik omhoog kwam, werd mijn traject trauma en groei gaan hand in hand geboren. Ik voelde aan alles dit gaan mijn kindje worden, dit is wat ik hier te doen heb, hier ga ik van aan en daar gaat het om. Na 6 maanden voelde ik dat ik groter mocht kiezen, groter kiezen betekent dat je kiest voor jouw hoogste optie, jouw grotere verlangens, kiest voor wat goed en kloppend is voor jou. Het is een teken van het universum dat je daar klaar voor bent. Ik zeg altijd Ja, niet wetende hoe dat dan precies eruit gaat zien. Vervolgens begin je de weg te lopen. Dit was het moment waarin ik Trauma en groei gaan hand in hand zelf ging doorleven, doorvoelen en belichamen. Deze periode ging om zoveel meer dan een trauma verwerken.

Het alleen zijn maakte me bang en onzeker, toch voelde ik steeds dat ik dit zelf moest doen. Een half jaar later werd ik opnieuw gebeld door de verpleegkundige, ze deelde me mede dat er een gesprek kwam met de verzekeringarts en dat ik een plan moest hebben. Ik dacht een plan? Wat bedoeld ze daarmee? Ik had een half jaar niks van hun gehoord en was volledig bezig met mijn verwerking en mijn proces en gaandeweg bouwde ik aan mijn eigen praktijk, dat was mijn plan.

Ik heb met mijn schoonzus, die traumatherpeute is, een plan opgesteld.
De verzekeringarts verklaarde me arbeidsgeschikt voor 36 uur en het was klaar… Ik heb met deze man 5 min gesproken over mij en de resterende 15 minuten ging over hoe dit beoordeeld werd.

Daar zat ik dan met een sexueel misbruik trauma, volledig gericht op mijn verwerking en ondertussen was ik gefocust op mijn nieuwe weg. Maar om daar te komen had ik wel een financieel vangnet nodig. Vervolgens kwam het gesprek met de arbeidsdeskundige, dit verliep persoonlijker en hij bood me een coachtraject op maat aan met begeleiding naar eigen praktijk, hij zei, als je dit doet en je hebt het trauma plan als het ware dan laat een bijstand je met rust.
Dus daar kwam het volgende plan, weer was het niet mijn plan. Mijn plan was alleen zijn en me focussen op de verwerking en het opbouwen en laten ontstaan van mijn eigen praktijk.

Ik voelde dat ik de ziektewet moest loslaten en hoe oneerlijk ook, het bracht me bij mijn beschadiging.

Ik had heel duidelijk mijn eigen plan, ik wist wat ik wilde en waar ik naar toe wilde. Ook al had ik nog niet duidelijk hóe ik dat ging bereiken. Dat vond ik ook niet zo belangrijk. Ik voelde het, dus ik wist dat dat mijn weg was. Ik wist dat ik trauma en groei gaan hand in hand op de kaart wilde zetten en ik had mijn eigen methode ontwikkeld.

Toch liep ik gaandeweg vast en ging ik onbewust mee in alles wat van mij verwacht werd en raakte ik verwijderd van mijn eigen plan en methode en verwijderd van alles waar ik voor stond. Ik voelde al snel, ik loop mijn weg niet meer. Ik ben mee gegaan in de verwachtingen van de maatschappij en de instanties waar ik mee moest dealen. Ik ging voorbij aan het feit dat dat voor mij niet goed was. Ik had dit vrij snel in de gaten en voelde dat ik moest bijsturen.

Op een bepaald moment vertelde ik mijn plan, hoe ik mijn eigen helingsproces voor me zag, waar ik naar toe wilde en wat ik daar voor nodig had. Ik benoemde ook waarom ik niet mee kon in de verwachtingen en regels wat zogenaamd goed voor mij zou zijn. Ik stond weer helemaal achter mijn plan. Ik benoemde het en ik werd volledig gesteund in mijn plan, ik kreeg alle ruimte ervoor om die weg te lopen en kreeg ik de ziektewet weer terug. Het gevoel op dat moment was onbetaalbaar, dat ik eindelijk kon doen wat goed voelde voor mij. Dit was voor mij ook een duidelijk teken van het universum, dat ik de ruimte kreeg hiervoor, ik kon het alleen tot een goed resultaat brengen als ik die ruimte volledig kreeg en het helemaal kon neerzetten zoals ik het graag wilde en ook voelde. Om het te kunnen teachen moest ik het doorlopen, alleen doorlopen, zonder de input van andere.

Je hoeft niet bang te zijn dat plannen mislukken, als plannen geboren worden en dus ontstaan uit jou, op een natuurlijke en moeiteloze manier dan is dat voor jou bestemd en ook de bedoeling dat je dat plan tot uitvoering brengt. Daarvoor ben je hier op deze wereld.

Dat dit soort trauma’s een gigantische impact hebben spreekt voor zich. Toch geeft het veel kracht als je gaandeweg gaat voelen dat er heel veel uit zo’n trauma gaat komen. Juist door het volledig aan te gaan kon ik mijn diepere waarheid voelen en ook leven. Ik kon het nieuwe leven voelen wat op mij lag te wachten.

Trauma en groei gaan hand in hand gaan is een traject waarin je gaat kiezen voor jouw eigen leven, keuzes gaat maken die goed voor jou zijn en afgestemd zijn op jouw hoogste goed. Je hoeft jezelf niet te dwingen een leven te leven waar jij je niet goed bij voelt of waar je niet gelukkig van wordt. Het kan en mag anders, sterker nog daar ben je voor gemaakt. Zodat je ook het leven kunt leven zoals het voor jou bedoeld is en jouw leven gaat kloppen op alle fronten, in liefde, werk en in jouw leven. 

Als je ervoor kiest om een helingsproces en/of traumaverwerkingsproces aan te gaan, haal er dan ook alles uit voor jezelf. Dat is ook de bedoeling ervan.

Liefs Kelly